Nieuwsbrief

Wist je dat paarden in de winter ook sterk kunnen zweten bij intensieve training?

Handige tips, leuke (webshop) acties, nieuwe onderzoeken en toffe video's willen we graag met je delen! Bekijk hier de nieuwsbrief van vorige maand

Meld je hier aan

Adviesfilter
Advies over
Houderij

 

Blog 5 - Te dun, de training

Met een paard als Cindy is het verschrikkelijk belangrijk om de signalen die zij afgeeft goed te lezen. Is ze jolig, dan mag ze best wat meer doen. Geeft ze aan moe te zijn of heeft ze niet zoveel zin, dan doen we het kalm aan met haar. We proberen gewoon elke dag in te schatten hoeveel ze kan hebben, zonder dat we haar teveel belasten of haar spieren in een keer teveel laten doen. Wat we met haar hebben gedaan kun je nog niet echt trainen noemen. Het is meer gerichte beweging geven om haar hele lijf weer aan de gang te krijgen. Niet alleen de spieren, maar ook de banden, pezen, gewrichten, haar hart en haar longen.

De eerste dagen dat we haar hadden, hebben we alleen wat met haar gestapt en een rondje gedraafd – aan een lijntje of los in de longeerbak. We wisten natuurlijk helemaal niet wat ze allemaal zou kunnen of wat ze zou gaan doen. Dus elke dag was het weer een verrassing – zou ze het snappen, kent ze dit al, zou ze ergens van gaan schrikken. We wisten het niet. Ze heeft natuurlijk als 3-jarige aan de EPTM meegedaan – dat is 5 weken intensieve training. Dus we gingen er vanuit dat we haar niet helemaal als groen hoefden te behandelen. Dat bleek ook zo te zijn. Cindy bleek het allemaal prima te snappen.

Dus eerst maar weer eens een hoofdstel om. Dat was natuurlijk geen probleem. Toen kwam de uitdaging van het zadel. We hadden van onze vorige paarden nog verschillende zadels liggen, dus gingen we ervan uit dat een van de zadels wel zou moeten passen. Hoe fout hadden we het. Cindy had helemaal geen vlees op haar botten. Haar ruggengraat stak uit en haar ribben kon je tellen. Als je haar zag – zeker in het begin, leek ze net een 2,5-jarige die zo uit de opfok komt. Maar ze is wel hoog, rond 1.71m. Geen enkel zadel paste.

De opvulling in de rug die een ‘normaal’ paard heeft, had zij helemaal niet. Dus hoe gingen we dat oplossen. Een gelpad? Dat lag niet lekker zacht genoeg en vulde niet voldoende op om de zadels passend te krijgen. Een zadelonderlegger met bont – tussen het sjabrak en het zadel. Dat leek wel wat te doen, maar was het net niet. Toen hebben we de bont onderlegger direct op haar rug gelegd, een dikke Anky sjabrak eroverheen en daar het zadel op. Na wat schuiven en meten bleek dat een heel aardige oplossing. De bont onderlegger dient als vulling die ze op haar eigen rug nog mist.

De overweging was even wanneer gaan we erop? Cindy was natuurlijk heel slap en ze had niet zo veel bij te zetten. Dus moet je daar al zo snel op? Maar zouden we wachten tot ze weer wat hoger in het voer zit en zich fitter voelt, krijgt ze misschien ook wel teveel praatjes. We wisten het niet, dus besloten we het erop te wagen. Niet intensief rijden, natuurlijk, maar alleen even voelen wat ze zou doen. We rijden allebei, maar Linda heeft veel meer ervaring, dus lag het voor de hand dat zij er als eerste op zou gaan.

Eerst hebben we Cindy wat gelongeerd met zadel en hoofdstel. Kijken wat ze zou doen. Dat kon natuurlijk niet te lang, want ze is met 10 minuten al echt moe. En ze moest natuurlijk wel wat energie overhouden voor het ‘rijden’. Dus even een paar rondjes stappen en draven. Klapperende beugels – geen probleem. Beetje contact op het bit – geen probleem. Linda besloot dat ze er wel op durfde.