Nieuwsbrief

Wist je dat paarden in de winter ook sterk kunnen zweten bij intensieve training?

Handige tips, leuke (webshop) acties, nieuwe onderzoeken en toffe video's willen we graag met je delen! Bekijk hier de nieuwsbrief van vorige maand

Meld je hier aan

Adviesfilter
Advies over
Houderij

 

Opbouw training paard met peesblessure

Mijn merrie, 8 jr, is herstellende van een scheurtje in haar pees (achterbeen). De scan heeft uitgewezen dat het goed aan het genezen is (hetzij nog niet volledig genezen). Momenteel rijd ik haar om de dag, gemiddeld 45 minuten, waarvan 2x 5 minuten draven en de rest stappen. De andere dagen stap ik met haar aan de hand. Ik ben nu aan het wisselen op welke bodems we rijden/wandelen (bak en straat). Wat is nu het beste om haar training weer langzaam op te bouwen? Zonder dat de belasting voor haar been te veel wordt?

Antwoord drs. Leendert-Jan Hofland

In hoeverre je een paard met een peesblessure kunt belasten hangt af van een aantal zaken:

  • Welke pees is geblesseerd, hoe ernstig is de beschadiging en op welke hoogte - bij de aanhechting, in het midden - zit de beschadiging
  • Hoe kreupel is het paard en is er een oorzaak voor het ontstaan van de peesblessure aan te wijzen
  • Hoe lang geleden is de blessure ontstaan en hoe herstelt de pees zich:
  • Pijnlijkheid bij palpatie (voelen)
  • Zwelling
  • Grijzing en terugkeer van peespatroon bij controle-echografisch onderzoek. Hiervoor is idealiter dus ook een uitgangssituatie bekend.

Je ziet, het hangt dus van zoveel factoren af, dat het lastig is specifiek voor jouw paard een advies te geven zonder dat we het paard hebben gezien. Wel kan ik een aantal algemene richtlijnen geven, waarbij individuele verschillen tussen paarden en hun blessure altijd in de gaten moeten worden gehouden!

Over het algemeen is het advies om de eerste 2 weken na een acute peesblessure eventuele pijn en zwelling zoveel mogelijk te verminderen door middel van pijnstillers/ontstekingsremmers en koelen van de pees (b.v. koud afspuiten). Het is verstandig om niet teveel met het paard te doen, boxrust met kort stappen aan de hand is voldoende. Ook al is het been dik, met een echografisch onderzoek kan de toestand in kaart worden gebracht, hoewel na 1-2 weken vaak pas de definitieve schade goed te beoordelen is.

Na 1-2 weken mag er meestal langer aan de hand gestapt worden (globaal 15-45 minuten afhankelijk van de blessure), als dit goed gaat mag er ook onder de man gestapt worden.

Na 3-4 weken is het tijd voor een controle bij de dierenarts. Als de pees minder reactief is bij het echografisch onderzoek en het paard is niet meer kreupel mag er wat meer arbeid verricht worden. Hierbij valt te denken aan 30-60 minuten stappen met wat stukjes draf (paar keer 100 meter) er tussendoor, liefst zoveel mogelijk rechtuit. De stukjes draf worden in ong. 3 weken tijd uitgebouwd naar 5-10 minuten.

Een week of 6 na het ontstaan van de peesblessure kan er d.m.v. een echo beoordeeld worden of door deze gecontroleerde arbeid het herstel van de pees inderdaad positief beïnvloed wordt en kan het drafwerk met ong. 5 minuten per week erbij uitgebouwd worden.

Het meest ideaal voor deze eerste fase van herstel is om het paard zoveel mogelijk op een harde, vlakke bodem te stappen en te draven (b.v. harde weg). Als dit goed gaat en het paard kan 15 minuten draf aan zonder dat de pees opspeelt en/of het paard kreupel wordt, kan er meestal wel over gegaan worden naar de rijbak, waarbij er weer bij 5 minuten draf per keer wordt begonnen (en dit weer per week met ong. 5 minuten wordt uitgebouwd). Als het niet mogelijk is om op bijvoorbeeld op de harde weg het paard op te bouwen, is een grote bak met een stevige en vooral niet hobbelige bodem 2e keus.

Als het herstel van de peesblessure stagneert of niet naar tevredenheid verloopt is het in eerste instantie belangrijk het paard (nog) eens aan een uitgebreid kreupelheidsonderzoek te onderwerpen en te kijken of er alsnog een mogelijk onderliggende oorzaak is vast te stellen. Verder zijn er tegenwoordig een aantal mogelijke opties om te trachten het herstel positief te beïnvloeden. Je kunt hierbij denken aan bijv. shock-wave therapie (hierbij wordt met behulp van drukpulsaties de doorbloeding op een specifieke plek bevorderd), magneetveldtherapie (laag frequent pulserende magneetvelden helpen het lichaam bij het sneller regenereren van de cellen waardoor het normale genezingsproces wordt versneld), stamceltherapie (uit eigen beenmerg worden stamcellen gewonnen en opgekweekt om in de pees te implanteren) en PAP-therapie (hierbij wordt door middel van met bloedplaatjes verrijkte injecties geprobeerd locaal de vorming van ‘nieuw' peesweefsel te bevorderen.

Ik hoop dat je wat aan deze globale richtlijn hebt, succes met het herstel van je paard!

Leendert-Jan Hofland